زندگی در ایستگاه فضایی بین المللی برای بسیاری از افراد رویایی است، اما برای کسانی که با تحمل تمرینهای طاقت فرسا آماده اقامت در این ایستگاه شده اند، همه چیز متفاوت است و زندگی آنها روزهای وحشتناکی نیز دارد.

ایستگاه بین المللی فضایی که در حال نزدیک شدن به دهمین سالگرد خود در سکنی دادن انسانها در فضا است، یکی از بزرگترین موفقیتهای بشر در تجربه زندگی در فضا به شمار می‌رود.
با این حال زندگی در مدار دشواری های بزرگی دارد و بد اقبالی هایی که در تجربه این پدیده برای انسان رخ داده نشاندهنده این موضوع هستند که هنوز باید در زمینه ایجاد تمدنهای بشری در فضا بیشتر بیاموزیم. در ادامه 10 موقعیت و وضعیت که می‌توانند زندگی در فضا را به جهنمی‌ترسناک تبدیل کنند، مورد بررسی قرار می‌گیرند:

افتادن ناخنهای دست: تجربه نشان داده دستکشهای لباسهای فضایی که فضانوردان در هنگام کار کردن یا راهپیمایی فضایی در خارج از ایستگاه فضایی به دست می‌کنند برای سلامت آنها بسیار مضر است. بررسی هایی که به تازگی انجام گرفته نشان می‌دهند در حدود 10 درصد از فضانوردان در اثر پوشیدن این دستکشها به "آسیب ناخن انگشت" دچار می‌شوند و تعدادی از آنها یکی از ناخنهای خود را به کلی از دست می‌دهند زیرا دستکش با محدود کردن مسیر حرکت انگشتان دست می‌تواند به ناخنها آسیب رسانده و آنها را بکند هر چه دست فضانورد بزرگتر باشد، این آسیب دیدگی جدی تر می‌شود و شاید ناسا باید برای کاهش دادن ابتلا به آن در جستجوی فضانوردانی با جثه کوچکتر باشد.

خطرهای بی وزنی: زندگی در خلاء می‌تواند نتایج کاملا عجیبی بر زندگی داشته باشد. در ماه مارچ سال 2007 فضانورد "سونیتا ویلیامز" در تلاش بود تا مقداری سبزیجات و چاشنی معطر را درون سوشی فضایی خود بگنجاند که ناگهان این مواد در خلاء مت شده و همه جا را در بر گرفتند و بلافاصله دیوارها و فضای اطراف مملو از قطرات و ذرات گیاهی شد. از بین رفتن بوی این ماده در فضای ایستگاه مدت زمان زیادی را صرف کرد و ویلیامز نیز ناچار شد دیگر از این گیاه سنتی ویژه سوشی استفاده نکند زیرا آنها برای دستگاه هایی که درون ایستگاه قرار داشتند بسیار خطرناک به شمار می‌رفتند.

سواری خطرناک: در حالیکه معلق ماندن در ایستگاه فضایی می‌تواند بسیار هیجان انگیز باشد، ورود یا خروج از آن می‌تواند سواری بسیار خطرناکی به شمار برود. به ویژه گفته می‌شود سفرهایی که توسط کپسول فضایی سایوز صورت می‌گیرند فشار شدیدی را به فضانوردان وارد می‌آورند. "تریسی کدوول دایسون" به تازگی و پیش از اینکه از ایستگاه به زمین بازگردد گفت: می‌گویند سفر با سایوز تجربه ای مانند یک تصادف قطار، در پی آن تصادف خودرو و در نهایت افتادن از روی دوچرخه را برای انسان خلق می‌کند. اما پس از اینکه وی این سفر را تجربه کرد تمامی‌این شایعات را رد کرد و اعلام کرد به هیچ وجه اذیت نشده و سفر بازگشت به خانه اش، سواری بسیار هیجان انگیزی بوده است.

 رژیم غذایی فضایی: غذاهای فضایی هنوز با غذاهای دلنشین و گوارا فاصله فراوانی دارند. میوه های تازه و سبزیجات در ایستگاه نایابند و استفاده از غذاهایی مانند نان در خلاء غیر ممکن است زیرا ذرات آن در شرایط خلاء در همه جا شناور خواهند شد و تمیز کردن آنها برای ساکنان ایستگاه به یک فاجعه تبدیل می‌شود و فضانوردان از صرف غذاهای تکراری با قابلیت گرم کردن مجدد که در برنامه ای هشت روزه تکرار می‌شوند، عاصی می‌شوند در زمستان سال 2004 ماموریت ارسال مخزن مواد غذایی تازه به ایستگاه به تاخیر افتاد و از این رو ساکنان ایستگاه مجبور شدند غذای خود را جیره بندی کنند. در آن زمان دو ساکن ایستگاه حجم غذای روزانه خود را به نیم کاهش دادند و برای جبران کالری های جذب نشده از انواع شکلات و دسرها استفاده کردند.

فضای دلگیر: علی رغم اینکه ایستگاه طی 10 سال گذشته گسترش یافته و امکان سکونت دائم در آن به وجود آمده است، بسیاری از فضاهای داخلی آن بسیار تنگ و کوچک هستند. و تا یک و نیم سال پیش تعداد ساکنان ثابت ایستگاه 6 نفر بود، این یعنی میزان تقسیم فضا میان افراد بیشتر می‌شد و به هر یک از این افراد فضاهای کمتری تعلق می‌گرفت. خوابیدن در ایستگاه می‌تواند بسیار دشوار باشد، به ویژه اگر ناچار باشید در تورفتگی به اندازه یک کابین تلفن بخوابید و اگر خوابیدن امکان پذیر شد، خطر دیگری در کمین فضانوردان است. به گفته "ژولی پایت" فضانورد کانادایی ممکن است زمانی که از خواب بیدار می‌شوید خود را در جایی نبینید که در آن به خواب رفته اید.

مشکلات بهداشتی: عدم وجود حمام در ایستگاه معمولا تجربه های دردناکی را برای فضانوردان به وجود می‌آورد. خلاء استفاده از حمام و دوشهای آب معمولی را در ایستگاه غیر ممکن می‌کند، و فرایند خشک شدن رطوبت نیز خود داستانی دیگر است. از این رو فضانوردان برای شستن لباسهای خود از تفنگ آبی ویژه ای استفاده می‌کنند آب را به سمت لباسها شلیک می‌کند. همچنین برای شستشوی موهای سر، فضانوردان از شامپوهای خشک استفاده می‌کنند. حال برای درک عمق فاجعه می‌توانید کوچک بودن فضای ایستگاه را تصور کنید در حالی که باید 6 ماه در کنار چند نفر دیگر در چنین حفره کوچکی زندگی کنید و به حمام نیز نروید.

مشکلات دستشویی: یکی از آزار دهنده ترین و مداوم ترین مشکلات ایستگاه وضعیت دستشویی آن است. در ایستگاه فضایی دو دستشویی وجود دارد که یکی از آنها در بخش روسی ایستگاه و دیگری در بخش آمریکایی آن قرار گرفته است که هر دوی آنها برای قابل استفاده بودن عملیات لوله کشی طاقت فرسایی را طلب می‌کنند. سپس مشکل بعدی فاضلاب است، که در سال 2009 با استفاده از سیستم بازیافت و تصفیه از فاضلاب ایستگاه آب آشامیدنی، آب برای شستشو و آشپزی به دست آمد. ساندار موگین یکی از فضانوردانی که در آن دوره در ایستگاه به سر می‌برد از این عملیات به عنوان یکی از وحشتناک ترین و شگفت انگیز ترین فعالیتهایی یاد کرده که در ایستگاه انجام گرفته است.

استخوانهای فرسوده: جدا از حالت تهوع روزانه، فضانوردان باید به قیمت ماندن و زندگی کردن در مدار زمین، عواقب سلامتی سنگینی را تحمل کنند. یکی از مهمترین این موارد تاثیرات کیهانی بر روی تراکم استخوان فضانوردان است. مطالعات نشان می‌دهند قدرت استخوانهای اخترشناسان با نیم سال اقامت در فضا در حدود 14 درصد کاهش پیدا می‌کند. دیگر تحقیقات نشان می‌دهند که تراکم مواد معدنی استخوانها با هر ماه اقامت در فضا 0.4 تا 1.8 درصد کاهش پیدا می‌کند و فضانوردان را با خطر بیشتر شکستگی و پوکی استخوان مواجه می‌شوند.

تهوع: خو گرفتن به زندگی در خلاء به ویژه به خاطر نبودن شبیه ساز شرایط خلاء بر روی زمین، زمان زیادی از فضانوردان می‌گیرد و از این رو به هم خوردن وضعیت طبیعی بدن فضانوردان و احساس حالت تهوع شدید پس از پرتاب و حتی قبل از اینکه فضاپیما به ایستگاه فضایی برسد، امری رایج است.

تنهایی: شاید سخت ترین بخش از زندگی در فضا احساس انزوا و احساس دلتنگی شدیدی است که پس از نیم سال اقامت در ایستگاه به فضانوردان دست می‌دهد. با وجود اینکه فضانوردان می‌توانند با مراوده با همکاران خود در ایستگاه و یا برقراری چند تماس تلفنی با منزل بر این احساس غلبه کنند، واقعیت این است که گاه بخشی مهم از زندگی آنها در حالی سپری می‌شود که فضانوردان بر روی زمین نیستند.

 

برای مثال در سال 2007 مادر فضانورد دانیل تانی در اثر تصادف رانندگی کشته شد اما وی در ایستگاه به سر می‌برد و از این رو در فاصله 320 کیلومتری از زمین برای مادر خود عزاداری کرد تا دو ماه پس از مرگش دوباره به زمین بازگردد. همچنین در سال 2004 فضانورد مایکل فینک به دلیل حضور در ماموریت ناسا در ایستگاه نتوانست در هنگام تولد فرزند دومش در زمین حضور داشته باشد و چهار ماه پس از تولد فرزندش به زمین بازگشت.

1) مغز انسان به اندازه ای پیچیده است که بالغ شدن آن 20 سال زمان خواهد برد.

2) جنین انسان درون رحم می تواند در هر ثانیه هشت هزار سلول جدید به وجود بیاورد.

3) در لحظه ای که انسان متولد می شود، تمامی سلول هایی که برای یک عمر زندگی به آنها نیاز دارد را در اختیار دارد.

4) مغز انسان پیچیده ترین پدیده ای است که تاکنون در جهان هستی شناسایی شده است.

5) نوزادان می توانند پس از گذشت چند ساعت از زمان تولد خود، صورت مادرشان را شناسایی کنند./ع

6) جنین درون رحم از قدرت بینایی برخوردار است اما همه چیز را سیاه و سفید می بیند، چشم جنین به اندازه ای حساس است که می تواند نور به شدت ضعیفی که از میان شکم مادر به درون نفوذ می کند را ببیند.

7) انسان در دقیقه 20 بار پلک می زند که هر پلک زدن نیم ثانیه زمان نیاز دارد. با روی هم گذاشتن این دقایق می توان گفت انسانها یک ساعت در روز را در تاریکی سر می کنند.

8) هر سلول مغزی با سلول مغزی دیگر در حدود 10 هزار اتصال برقرار می کند.

9) فراگرفتن حفظ تعادل و سازگار کردن اندامهای بدن با یکدیگر به اندازه ای پیچیده است که تعداد سلول های موجود در مناطقی از مغز که به این کار اختصاص دارد، برابر مابقی سلول های باقیمانده در دیگر نواحی از مغز است.

10) غواصان جوان در تایلند به مردمک های چشمهای خود یاد داده اند تا در زیر آب برای تمرکز بر روی اجسام به جای بزرگتر شدن، منقبض شوند. همه کودکان می توانند این مهارت را از سنین بسیار کوچکی بیاموزند.

یک میوه جنگلی آفریقایی که از ظاهری بسیار متفاوت و زیبا برخوردار است به عنوان رنگارنگ‌ ترین گونه زیستی که تا کنون در جهان کشف شده، معرفی شد. به گزارش ایران ناز بازتاب رنگ‌ های مختلف از سلول‌ های پوسته این میوه ظاهری مشابه آثار امپرسیونیسم به آن داده است.

این میوه کوچک بر روی گیاه پولیا کاندنساتا در محدوده‌هایی از جنگل‌های اتیوپی، آنگولا و موزامبیک رشد می‌کند
رنگ‌های عجیب این میوه به واسطه تعامل نور با رشته‌های بسیار کوچک سلولوزی که در دیواره سلولی این میوه به شکل لایه‌های مارپیچی قرار گرفته‌اند، ایجاد می‌شود

این میوه کوچک کروی به رنگ آبی متالیک بوده و بر روی گیاه پولیا کاندنساتا در محدوده‌هایی از جنگل‌های اتیوپی، آنگولا و موزامبیک رشد می‌کند. سلول‌های این میوه می‌توانند رنگ‌های مختلفی را بازتاب داده و ظاهری مشابه نقاشی‌های امپرسیونیسم که از مجموعه‌ای از لکه‌های رنگارنگ تشکیل شده‌اند، می‌دهد.

عکسبرداری میکروسکوپی از این میوه پوسته رنگین‌کمانی آن را به خوبی آشکار کرده‌است، پوست خاص این میوه باعث می‌شود رنگ آن با تغییر زاویه نور تغییر پیدا کند. رنگ‌های عجیب این میوه به واسطه تعامل نور با رشته‌های بسیار کوچک سلولوزی که در دیواره سلولی این میوه به شکل لایه‌های مارپیچی قرار گرفته‌اند، ایجاد می‌شود.

 

فاصله میان این لایه‌ها از سلولی به سلول دیگر تغییر پیدا می‌کند و این موضوع باعث تغییر نور بازتابیده شده از زوایای مختلف و ایجاد ظاهری پیکسل دار و رنگارنگ در میوه می‌شود. به گفته محققان هریک از سلول‌های این میوه نور را به سمت راست یا چپ بازمی‌تابانند، ویژگی که برای یک سلول بسیار غیر عادی است.

به گفته محققان رنگ این میوه ابزاری برای جلب توجه حیواناتی است که به گرده‌افشانی کمک می‌کنند. به این شکل رنگ عجیب میوه بدون اینکه گیاه ماده غذایی برای حیوانات داشته باشد،‌ توجه آنها را جلب کرده و به پراکنده‌سازی گرده خود کمک می‌کند. رنگ این میوه همچنین می‌تواند توجه حیواناتی که لانه‌های خود را تزئین می‌کنند، به خود جلب کند.

به تازگی سازمان پژوهش‌ های علمی و صنعتی کشورهای مشترک المنافع در استرالیا اعلام کرده که موفق به کشف گونه‌ ای از ماهیها شده که میتوانند کف دریا راه بروند.

به گزارش ایران ناز این ماهی به ماهی صورتی دست دار معروف شده و از گونه ماهی‌ های دست‌ دار به شمار می‌ آید که برای اولین بار در سال 1999 توسط دانشمندان کشف شدند.

 

نکته قابل توجه درباره این ماهی استفاده آن از باله‌های خویش برای راه رفتن در کف دریاها و اقیانوس‌های به جای شنا کردن است.

دانشمندان برآورد کرده‌اند که این ماهی از 50 میلیون سال پیش در دریاها و اقیانوس‌ها زندگی می‌کرده است، اما هم اکنون فقط در جنوب شرقی استرالیا گونه‌هایی از آن کشف شده است.